پایان سال میلادی، زمان خوبی برای انتخاب «ترین»هاست. زمان خوبی است تا آژانس‌های خبری دنیا نگاه دوباره‌ به سالی كه گذشت بیندازند و انتخاب‌ خودشان را به مخاطبانشان معرفی كنند. پایان سال ۲۰۰۹ پایان اولین دهه از هزاره دوم میلادی هم بود و همین بهانه خوبی شد تا آژانس‌های خبری و رسانه‌ها علاوه بر انتخاب‌ سالانه‌شان گوشه چشمی به حوادث و اتفاقات دهه گذشته هم داشته باشند.

«۲۱ گرم» ، دومین ساخته الخاندرو گونزالس ایناریتو، فیلمساز خوش ذوق مكزیكی است، اما این همه آن چیزی نیست كه از شاهكار سازنده‌اش می‌توان گفت. این فیلم كه چند ماهی است وارد شبكه نمایش خانگی شده یكی از سه‌گانه‌‌های كارگردان است (كه اولینش عشق سگی و دومینش بابل نام داشت.) این فیلم با روایتی متقاطع و پازل گونه همزمان داستان ۳ زندگی را روایت می‌كند كه به همدیگر پیوند خورده است. هر چند وقتی ساختار فیلمی پیچیده باشد، نمی‌شود انتظار مفهومی پیچیده از آن داشت چون بیننده ممكن است ماجرای فیلم را گم كند. «۲۱ گرم» فیلم بی‌نقصی است. فیلم در حین روایت داستانش، سوالات بدیهی اما تامل برانگیزی را از تماشاگرش دارد؛ سوالاتی كه اتفاقا فیلم با طرح آن به پایان می‌رسد. هر چند فیلمساز در طول روایت داستانی‌اش در فیلم آدرس‌هایی برای یافتن این سوالات می‌دهد اما فیلم از جایی برای تماشاگر آغاز می‌شود كه برای سازنده‌اش تمام شده است.

«مگه ما چند بار به دنیا می‌آییم، مگه چند بار از دنیا می‌ریم؟ می‌گن درست در لحظه مرگ ۲۱ گرم از وزن كسی كه داره می‌میره، كم می‌شه. مگه ۲۱ گرم چقدر ظرفیت داره؟ مگه چی از ما كم می‌شه؟ مگه چی می‌شه اگه ما ۲۱ گرم از دست بدیم؟ با رفتن اون چی می‌شه؟ مگه چقدر ارزش داره؟ ۲۱ گرم وزن یك سكه ۵ سنتی است. وزن یك مرغ مگس خوار،یه تیكه شكلات. ۲۱ گرم چقدر وزن داره؟»

اطلاق عنوان «شگفت‌انگیزترین فیلم دهه اول هزاره سوم میلادی» شاید برای این فیلم اغراق آمیز باشد، اما بی‌شك افرادی كه این عنوان را برای ساخته ایناریتو انتخاب كرده‌اند، هنوز درگیر پاسخ به سوالات انتهای فیلم هستند.

میثم اسماعیلی